Beyaz Eşya Hattından Sahaya: Manisa’da Bir Teknisyenin Dönüşü

Otuz bir yaşında, Manisa Organize Sanayi Bölgesi’ndeki bir beyaz eşya fabrikasında montaj hattı teknisyeni olarak çalışan bir hasta, ekimden önce iki şeyi kaybetmekten korkuyordu: vardiya düzenini ve pazar sabahları oynadığı amatör lig maçlarını. Öte yandan Manisa saç ekimi gündemde olduğunda bu konu da masaya gelir.

Hatta çalışmak fiziksel olarak ağır değildi, ama bant başında bone takmak zorunluydu ve bölüm sıcaktı. Bu yüzden ekimden sonraki ilk dört gün evde kaldı, beşinci günden itibaren hafif ve gevşek bir boneyle işe döndü. Boneyi her gün yenisiyle değiştirdi, öğle arasında yüzünü yıkarken ekilen bölgeye su sıçratmamaya özen gösterdi.

Spor tarafında sabırlı olmak zorundaydı. İlk iki hafta tempolu yürüyüş dışında bir şey yapmadı. Üçüncü haftada hafif koşuya başladı, kafa vuruşu riski olan maçlara ise bir ay sonra döndü. Ağır terleten antrenmanlar ilk on günde kabukların çevresini tahriş edebileceği için bu sıralama ona mantıklı geldi. Ayrıca saç ekimi manisa değerlendirmesinde bu soru çoğu zaman ilk sıralarda gelir.

İki tabloyu kıyasladığında şunu fark etti: dört günlük izin, bir aylık maç arası ve birkaç bone, Manisa’nın yaz sıcağında hatta terleyerek iyileşmeye çalışmaktan çok daha az zahmetliydi. Ekimi kasıma, ligin ara dönemine denk getirdiği için tek bir resmi maç kaçırmadığını söylüyor.